11 سپتامبر، ساختار نظام بینالملل و هژمونی آمریکا
دوره 5، شماره 17.18، زمستان 1381، صفحه 729-738
حسین دهشیار
چکیده در فرایند شکل گیری و قوام ماهیت روابط بینالملل، حوادث به خودی خود فاقد اهمیت وویژگی اند. آنچه حوادث را برجستگی میدهد، روند جایگزین شدن قالبهای فکری،چارچوبهای متحول شده و سیاستهای برخاسته از نظم در حال پاگیری با نگرشها، ساختارها و عملکردهای برخاسته از نظم در حال زوال است. در این فرایند کشوری تعیین کننده ماهیت وجهت گیری نظم نوین است که دارای قدرت «به مفهوم کنترل بر تفکر و فعالیت دیگر افراد»باشد. داشتن قدرت این توانایی را ایجاد میکند که نتایج مورد نظر پدید آید. بازیگر در صحنه بینالمللی هنگامی به این مهم دست مییابد که «امکانات تکنولوژیک و نیروهای سیاسی به گونهای وسیع تر با یکدیگر سازگار بشوند.» سازگاری فناوری و سیاست به مفهوم همسانی جهت گیریهای ارزشی این دو است و بیتردید در سیستم بین المللی کشوری به موقعیت برتردست خواهد یافت که این همسانی بر اساس ارزش ها و معیارهای آن باشد. این شرایط زمینه های لازم را برای دست یابی به یک مجموعه از اهداف مشترک فراهم میکند. این بدان معنا است که باتغییر در محیط بینالملل، سیاست ها نیز تغییر میکند تا تامین منافع با توجه به واقعیات جدید انجام پذیرد، واقعیاتی که متاثر از شرایط بینالملل هستند و در آن «برتری دولت به عنوان سیاست گذار تاآینده قابل پیشبینی تداوم خواهد داشت.» این واقعیات جدید چیزی نیستند جز تثبیت وتقویت چارچوبهای حاکم بر روابط بینالملل در دهه گذشته، که امروز توجیه ایدئولوژیک یافتهاند.