فصلنامه مطالعات راهبردی

چکیده کردارگرایی، یکی از آخرین دستاوردهای نظری در روابط بین‏ الملل است. این نظریه که از رهیافت­ های نظری مختلفی تشکیل شده، بر مطالعه­ کردارهای بین‏ المللی، به­ عنوان خمیر­مایه­ روابط بین ‏الملل، تأکید و تمرکز می­ کند. کردارگرایی بر مبانی فرانظری خاصی استوار است که آن را از سایر نظریه­ های روابط بین‏ الملل متمایز می­ سازد. این نظریه، بر «مبناگرایی تکثرگرا» مبتنی است؛ نوعی از هستی‏ شناسی، معرفت‏ شناسی و روش‏ شناسی تکثرگرا و گلچینی که فراتر از دوگانه­ انگاری فرانظری و فلسفی رایج در نظریه های متعارف می ­رود. به­ گونه­ ای­ که در هستی ‏شناسی رابطه­ ای کردارگرایی، دوگانه­ های ماده- معنا، ساختار- کارگزار، عین- ذهن، نظریه- عمل و تکوین- تعلیل منحل می­ شوند. معرفت‏ شناسی کردارگرایی نیز متضمن «تبیین» یا علت­ یابی و «تفسیر» یا معناکاوی است. روش‏ شناسی کردارگرایی، نیز مانند معرفت ‏شناسی آن، تکثرگراست. تجربه­ گرایی، «استنتاج­ به بهترین تبیین» و تفسیرگرایی، سه روش‏ شناسی رایج در نظریه ­های کردارگرا هستند.