فصلنامه مطالعات راهبردی

چکیده رجوع به برخی تحولات حادث شده در صحنه بین‌المللی در انتهای دهه 1980 و آغاز 1990 میلادی موجد برخی خوشبینی‌ها بوده است. عده‌ای بر آن بوده‌اند که با زوال دولتهای خودکامه بلوک شرق و ریزش دیوار برلین، ‌باید در انتظار آغاز دوره جدیدی از تاریخ بود که زوال ناامنی و تهدید از مشخصه‌های آن است. طبیعی بود که با ریزش این دیوارها برخی خوشبینی‌ها مبنی بر زوال کانون‌های ناامنی و تهدید قوت گیرد.در این بین حوادث متعددی منکر زوال ناامنی و تهدید در عرصه بشر (بویژه در سطح فوق ملی آن) بوده‌اند. یازدهم سپتامبر از این حیث نماد شاخصی است. در غیاب ابرقدرتی که تهدیدهای فراوانی را متوجه ایالات متحده کرده بود، یکی از بزرگترین ضربات بر پیکر قدرتمندترین کشور جهان وارد آمد تا همگان بدانند که ناامنی و تهدید از حیات ما رخت نبسته است.

چکیده در این مقاله، نویسنده به بررسی دو مفهوم یادگیری و آموزش پنهان پرداخته است.با پذیرش این پیش‏ فرض که حجمی از التهابات اجتماعی و فردی در حیات کنونی جامعه ایران، به یادگیری هایی بازمی‏ گردد که موضوع وقوف آگاهی کنش‏ گران نیست؛ برخی داده ‏های کمی موجود مورد بررسی قرار گرفته ‏اند تا وجود آموزش ها و یادگیری پنهان در جامعه ایران مورد آزمون قرار گیرد.نویسنده جهت تأیید فرضیه اولیه خود به بررسی موردی عملکرد تلویزیون در جمهوری اسلامی ایران پرداخته است و با بهره‏ گیری از داده ‏های موجود در ارتباط با بعضی از مجموعه‏ های تلویزیونی که در ایران به نمایش درآمده‏ اند، نشان می ‏دهد که این سریال ها چگونه در دیالوگ بازیگران، صحنه‏ آرایی فضا و.مطالبی را نهفته دارند که بیننده ناخودآگاه آنها را جذب و به عمل می‏ گذارد.توجه جدی به مضمون برنامه‏ های تلویزیونی و عطف توجه به آموزش‏ های پنهانی که این رسانه می‏ تواند داشته باشد؛ پیشنهاد مؤکد نویسنده را شکل می‏ دهد.

چکیده در این نوشتار مؤلف با تأکید بر داده های مربوط به جامعه ایران سعی دارد پژوهشی موردی در باب وضعیت شکاف بین استان های مرزی و استان های مرکزی را به نمایش گذارد. بزعم مؤلف روند مرکزگرایی منجر به بروز نوعی عدم تعادل شده به گونه ای که ما شاهد ارتقای سطح استانداردهای زندگی در استان های مرکزی و کاهش آن در موارد مرزی می باشیم. از حیث امنیتی این پدیده منفی ارزیابی شده و می تواند واکنش هایی را به دنبال داشته باشد. البته اثبات این مدعا کار مشکلی است که در تحلیل امنیتی از منظر جمعیت شناختی، بسیار به کار می آید. به همین منظور در نوشتار حاضر مؤلف ضمن شاخص سازی به تحلیل وضعیت کشور پرداخته و شکاف فوق را تبیین نموده است.

چکیده در این مقاله مؤلف ضمن طرح کلیاتی درباره ارتباط فرهنگ با امنیت در قالب مفهوم بنیادین انسجام فرهنگی، به دو واقعیت به ظاهر متضارب اشاره می‏ نماید. (1) وجود انسجام فرهنگی پیش شرط اولیه توسعه در حوزه ‏های سیاسی واقتصادی به شمار می‏ رود و از این حیث حفظ و صیانت از آن ضروری می‏ نماید. (2) واقعیات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی غالبا متحول بوده و در نتیجه با ایجاد فضا و شرایط تازه در مقام تقابل با انسجام های پیشین برمی‏ آیند و خواهان تغییر آنها می‏ شوند. نتیجه آن‏که مؤلف قایل به الگوی انسجام فرهنگی پویا با عنایت به ارزش هاواصول درونی شده که مطابق آن جامعه ایرانی به دلخواه خود و مطابق اصول اولیه‏ اش اقدام به تأسیس نهادهای تازه برای پاسخ‏گویی به نیازهای جدید جامعه می‏ نماید و از طریق یک مدیریت فرهنگی قوی، سطح تازه ‏ای از انسجام فرهنگی را ایجاد می ‏نماید، انسجامی که متحول بوده و در برهه ‏های بعدی اصلاح خواهد شد. در همین زمینه مؤلف با سیر در تاریخ ایران و شناخت نهادهای سنتی‏ از قبیل مساجد، بازار و خانواده به نهادهای تازه تأسیس‏ شده ‏ای چون فرهنگ سراها اشاره می‏ کند و این‏که چگونه می ‏توان با ایجاد همگرایی لازم بین آنها - مثلا تنظیم کارکردهای فرهنگی مساجد و فرهنگ سراها - به انسجام فرهنگی مناسبی ویژه عصر حاضر دست یافت.