فصلنامه مطالعات راهبردی

چکیده این مقاله با پرسش از امنیت در فلسفه سیاسی‏‏ هابز به این مهم ‏می ‏پردازد که چرا قدرت و امنیت در دولت مدرن با هم پیوند داشته و از نقش فضیلت ‏مندانه انسان در ‏تأمین‏ و گسترش امنیت در جامعه غفلت شده است. به بیان دیگر ناامنی در دوران معاصر و به‏ خصوص در پی ‏شکل ‏گیری‏ تجربه‏ های جهانی از لویاتان به مثابه تنها ساختار مشروع و ‏مؤثر‏ قدرت در جوامع و مناسبات ‏بین‏ المللی‏، بیش از آن که ناشی از منازعات قدرت در میان دولت‏ ها باشد، ریشه در نوع ‏‏انسان ‏شناسی ‏‏هابز دارد که خود مبانی نظری و تأسیسی دولت مدرن محسوب ‏می‏ گردد. این پژوهش با بهره ‏مندی از نظریه بازسازی انتقادی که بر محور منطق درونی ‏‏انسان‏ شناسی ‏‏هابز پیش ‏می‏ رود، ‏می‏ کوشد منابع ناامن‏ کننده و مولد ناامنی را در نوع دیدگاه‏‏ هابز از انسان معرفی و شناسایی کند. نتیجه این پژوهش نشان ‏می ‏دهد که انسان‏ شناسی‏‏ هابز به عنوان پایه نظری ساختار دولت مدرن امروزی، انسان را موجودی ذاتاً خطرناک، نگران، خودخواه و در عین حال مشروع و موجه در رسیدن به همه خواسته ‏هایش ‏می‏ داند. این نوع ‏‏انسان‏ شناسی ‏‏منبع اصلی تولید ناامنی محسوب شده که پیامدها و آثارش در لویاتان بروز ‏می‏ کند.

چکیده جمهوری‌ اسلامی‌ ایران‌ در مقام‌ یک‌ نظام‌ سیاسی‌ تجربه‌ جدیدی‌ از دولت‌ در تاریخ‌ معاصر ایران‌ محسوب‌ می‌شود. اگر امنیت‌ را مهمترین‌ کارکرد و خدمت‌ دولت‌ جدید بدانیم‌، امنیت‌ ملی‌ بزرگترین‌ دغدغه‌ هر نظام‌ سیاسی‌ است‌ که‌ با عناصر ایدئولوژیک‌ و فرهنگی‌، اجتماعی‌ و نظامی‌ پیوند خورده‌ است‌. ایدئولوژی‌ رسمی‌ و قانونی‌ در جمهوری‌ اسلامی‌ ایران‌، برآمده‌ از فرهنگ‌ وارزش های‌ اسلامی‌ است‌ که‌ به طور طبیعی‌ بیش‌ از هر جایی‌، در قانون‌ اساسی‌ در حکم‌ سنگ‌ بنای‌ نهادها و تأسیسات‌ سیاسی‌ تجلی‌ و تبلور یافته‌ است‌.

چکیده در این مقاله، مؤلف ضمن اشاره به ویژگی های اصلی سیاست های جمعیتی در ایران، به تفکیک دو دوره مختلف در امر سیاست گزاری از یکدیگر می‏ پردازد. دوره اول زمانی را شامل می‏ شود که دولت اسلامی در ایران مطابق درک سنتی از آموزه‏ های دینی به ترویج و تأیید ازدیاد تعداد نفوس می‏ پردازد.