فصلنامه مطالعات راهبردی

چکیده ‏سازمان‏‌های اطلاعاتی به دلیل تخصص و تجربه بالا در پنهان‏کاری، مهمترین کانال‌ برای برقراری دیپلماسی پنهان میان کشورها جهت راهبری و اطمینان‏ خاطر به سیاسیون و دیپلمات‌‏های رسمی هستند. هدف از دیپلماسی پنهان ارزیابی کشورها از نیّات حقیقی یکدیگر و ایجاد زمینه‌ مناسب برای برقراری روابط دیپلماتیک رسمی و همکاری متقابل در آینده است. درست به همین خاطر است که درک نیّات و مقاصد واقعی حریف، به ویژه قابل اعتمادبودن یا نبودن آن، یکی از کاربردهای مهم دیپلماسی پنهان است که به اعتبار ضرورت سنجش قابلیت اعتماد، اطلاعات و دیپلماسی را به هم پیوند ‏می‏دهد؛ بدون اینکه نهاد اطلاعات بخواهد تماماً این وظیفه را در انحصار خود قرار دهد. مسئله تحقیق حاضر این است که چه نسبتی میان اطلاعات و دیپلماسی وجود دارد و اینکه چگونه و در چه زمانی دیپلماسی پنهان، همکاری و اعتماد بین رقبا را ارتقا ‏می‏دهد؟ فرضیه این است که اطلاعات و دیپلماسی دارای رابطه دوسویه و متقابل بوده و سازمان‏‌ها‏ی اطلاعاتی- امنیتی از طریق دیپلماسی پنهان با هدف کشف نیّات و مقاصد واقعی طرف/ طرفین مذاکره، در تعامل با دستگاه دیپلماسی ‏نقش‌‏آفرینی می‏کنند. نتیجه اینکه تداوم همکاری پنهان مستلزم تفوق منافع همکاری بلندمدت بر سود افشای اطلاعات است. روش پژوهش به لحاظ نوع تحقیق، توصیفی- تبیینی و به لحاظ روش‏‌شناسی تحقیق برمبنای نوع داده‌‏ها‏، روش کیفی است. روش گردآوری داده‏‌ها‏ نیز کتابخانه‌‏ای، اینترنتی، مشاهدات عینی و مطالعات میدانی است.