فصلنامه مطالعات راهبردی

چکیده هدف مقاله پیش رو پاسخ به این پرسش است که چرا دیپلماسی عمومی شیعی جمهوری اسلامی، تمرکز خود را بر روی شکل‏ دهی به روابط پایدار و استراتژیک با ‏گروه ‏های مردمی در دیگر کشورها قرار داده است و در این مسیر از چه زمینه ‏های تاریخی، ایدئولوژیک و استراتژیکی بهره می‏‏ برد. ادعای پژوهش حاضر این است که این ارتباطات در چارچوب روابط حامی- وکالتی قرار نمی‏ گیرد، بلکه به اتحادهایی استراتژیک و دوسویه شکل داده و در این راه علاوه بر چارچوب‏ بندی نظری، به بررسی موردی ارتباطات استراتژیک غیردولتی جمهوری اسلامی در سه کشور لبنان، عراق و یمن پرداخته شده است. روش پژوهش در این مقاله روش علّی- مقایسه‏ ای و روش گردآوری داده‏ های پژوهش به صورت کتابخانه ‏ای- اینترنتی است.

چکیده امروزه موضوع آب‏های فرامرزی در برخی مناطق به چالشی برای روابط کشورها تبدیل شده و به امنیت ملی آنها پیوند خورده است. یکی از این مناطق، منطقه جنوب آسیاست. پاکستان ازجمله کشورهای این منطقه است که آب‏های مشترک خود با هند در رودخانه سند را به امنیت ملی خود پیونده داده و این، موجب امنیتی­سازی این آب‏ها شده است. این نوشتار در نظر دارد تا با استفاده از نظریه امنیتی­سازی، به بررسی اقدامات و فعالیت‏های پاکستان در راستای تهدید قلمدادکردن فعالیت­های آبی هند و امنیتی­سازی آب‏های مشترک با این کشور در رودخانه سند بپردازد.
یافته ­های مقاله نشان می­دهد که کنشگران پاکستان با استفاده از ساختارهای زبانی از جمله قالب­بندی و کاربرد استعاره، به امنیتی ­سازی آب‏های رودخانه­ای مشترک خود با هند پرداخته­ اند.