فصلنامه مطالعات راهبردی

چکیده در این مقاله تلاش شده است مدلی مفهومی برای سازماندهی در ناآرامی‏های خیابانی ترسیم شود. مسئله این پژوهش، فقدان تعریف مشترک یا بین‏ذهنی از سازماندهی و شاخص‏های آن بوده و تلاش می‏ شود ضمن تعریف سازماندهی و ارائه شاخص‏ های آن، عوامل مؤثر بر سازماندهی ناآرامی خیابانی نیز شناخته شود. در این پژوهش به دو سؤال پاسخ داده می‏شود. اول اینکه شاخص‏های سازماندهی ناآرامی خیابانی کدامند؟ و دوم اینکه، چه عواملی بر میزان سازماندهی در ناآرامی خیابانی مؤثر هستند؟ برای پاسخ به این سوالات از نظریات چارلز تیلی و تدرابرت گر، مدل مفهومی برای سازماندهی ناآرامی‏ها استنباط شد. همچنین، پرسش‏نامه‏ای ارائه شد که به کمک آن امکان ارزیابی سازماندهی در هر حرکت جمعی وجود دارد. یافته‏های این پژوهش نشان می‏دهد که مهم‏ترین شاخص‏ های سازماندهی ناآرامی خیابانی عبارتند از «وجود تقسیم‏ کار و نقش ‏های تخصصی بین مخالفان»، «وجود حداقل یک خزانه عمومی از منابع عمده مانند پول، سلاح، اطلاعات یا چیز دیگری به‏ همراه مکانیسمی برای توزیع آنها» و «میزان تمایز سلسله ‏مراتبی در بین مخالفان و شکل‏گیری رهبری و کادر».