پژوهشگاه مطالعات امنیت و پیشرفت فصلنامه مطالعات راهبردی 1735-0727 25 1 2022 04 21 The mystery of identity security and the resurgence of the discourse of antiquity معمای امنیت- هویت و بازخیزی گفتمان باستان‌گرایی 59 88 149591 FA رضا گرشاسبی دانشجوی دکترای علوم سیاسی دانشگاه مازندران علی کریمی مله عضو هیأت علمی دانشگاه مازندران- دانشکده حقوق و علوم سیاسی، گروه علوم سیاسی Journal Article 2022 05 10 Discourses are always in conflict with each other, and in the meantime, sometimes they stand out and sometimes they go to the margins. Marginalization does not mean annihilation, but it means the loss of the power of political activism and dormancy. Marginalization does not always mean that there is always the possibility of losers returning and subjects leaving the status quo and regaining the power of political activism. Now the discourse of archeology is a representation of such a return and an exit that can be seen both in society and in the media; Thus, the present article tries to answer the question, "What are the grounds for the resurgence of this discourse in the contemporary Iran?" Using the theory of "identity security riddle" and the methodology of "discourse-cognition", it is shown that this revival is rooted in the monolithic identity of the Islamic Republic, discourse groupings, intercultural inequalities and feelings of self-denial and ontological fear of ancient culture. This resurgence can also be considered the configuration of resistance identity types. گفتمان‌ها همواره در پیکار و ستیز باهم‌اند و در این میان، گاه برجستگی می‌یابند و گاه به حاشیه می‌روند. حاشیه‌ای‏ شدن به معنای نابودی نیست، بلکه به معنای از دست‏ دادن توان کنش‌گری سیاسی و خفته ‏ماندن است. خفته‏ ماندن همیشگی نیست بدین معنا که همواره امکان بازگشت بازندگان و برون‌رفت سوژه‌ها از جایگاه سوژگی و بازیابی توان کنش‌گری سیاسی وجود دارد. اینک گفتمان باستان‌گرایی بازنمون چنین بازگشت و برون‌رفتی است که نمود آن را می‌توان هم در پهنه‌ اجتماع و هم در سپهر رسانه دید؛ از این‌ رو، نوشتار کنونی، می‌کوشد بدین پرسش پاسخ دهد که «زمینه‌های بازخیزی این گفتمان در ایران کنونی کدام‌اند؟» با بهره‌گیری از نظریه‌ «معمای امنیت هویت» و روش‌شناسی «گفتمانی– شناختی،» نشان داده می‌شود که این بازخیزی در هویت‌سازی تک‌ساخت جمهوری اسلامی، گروه‌بندی‌های گفتمانی، نابرابری‌های میان‌فرهنگی و احساس خودگسلی و هراس هستی‌شناختی هواداران فرهنگ باستان ریشه دارد. همچنین این بازخیزی را می‌توان پیکربندی گونه‌ای هویت مقاومت دانست. https://quarterly.risstudies.org/article_149591_80e369a5d0025a4511c512b68f88fcde.pdf